Search

1 czerwca 1820 r. w uroczystość Bożego Ciała, przyszła na świat w Maizières, we Francji, Wiktoria Józefina Bouillevaux, założycielka Franciszkanek Najświętszego Sakramentu, zakonu, którego dzisiejsza nazwa to Zakon Mniszek Klarysek od Wieczystej Adoracji.

Józefina od najmłodszych lat pragnęła poświęcić swe życie jedynie Bogu. W tym celu przyjęła propozycję proboszcza, ks. Jana Chrzciciela Heurlaut, by założyć szkołę parafialną dla dziewcząt. Podjęła się zorganizowania jej i prowadzenia wraz ze swoją krewną. Po kilku latach rozeznała, że Bóg pragnie od niej całkowitego oddania się Jemu we franciszkańskiej wspólnocie zakonnej. Idąc za głosem Bożego wezwania, dnia 25 kwietnia 1854 r. opuściła Maizières i zamieszkała w Paryżu z dwiema towarzyszkami. 8 grudnia 1854 r. rozpoczęły one rekolekcje przed obłóczynami i dzień ten nasz zakon uznaje za datę założenia Franciszkanek Najśw. Sakramentu. Dnia 15 grudnia 1854 r. Józefina wraz z pozostałymi kandydatkami otrzymała habit z rąk o. Bonawentury Heurlaut OFMCap, swego dawnego proboszcza, a obecnie kierownika duchowego. Otrzymała także imię zakonne: Maria od św. Klary. Bezpośrednio po obłóczynach została mianowana przełożoną i mistrzynią nowicjatu nowego zgromadzenia. Pod przewodnictwem świątobliwej Przełożonej panował we wspólnocie w całej pełni duch Chrystusowy. Matka dawała przykład gorliwego dążenia do doskonałości, zawsze jednostajna w usposobieniu, wyrozumiała dla drugich, pilnie umiała ukrywać własne cierpienia, czuwając, by nie stracić ani jednej sposobności ćwiczenia się w cnocie. W 1856 r. wspólnota przeniosła się do Troyes, gdzie dnia 1 sierpnia tego roku rozpoczęła wieczystą adorację wystawionego w monstrancji Najświętszego Sakramentu, w duchu dziękczynienia.

Sugestie, aby założyć klasztor z wieczysta adoracją Najświętszego Sakramentu na ziemiach polskich, wysuwane przez Polaków skupionych wokół klasztoru w Troyes, a zwłaszcza siostrę Marię od Krzyża Morawską, która wstąpiła do tego zgromadzenia dnia 25 lipca 1866 r. Matka Maria od św. Klary przyjęła jako znak woli Bożej. Roztropnie i wielkodusznie przygotowywała wszystko, co było konieczne do utrzymania nowej Fundacji. W trzy miesiące po wyjeździe sióstr do Polski, dnia 29 lipca 1871 r. ciężko zachorowała i jako ziarno rzucone w glebę, które musi obumrzeć, by wydać plon, po dziewięciu dniach dotkliwych cierpień, poddając się całkowicie woli Bożej, we wtorek 8 sierpnia 1871 r. około godziny 1.45. połączyła się na wieki z Boskim Oblubieńcem, mając 51 lat życia i 16 lat profesji zakonnej. Stała się żertwą ofiarną, złożoną Bogu dla pomyślnego rozwoju zakonu Klarysek od Wieczystej Adoracji. Ciało zostało złożone w rodzinnym grobowcu w Maizières. Dnia 24 maja 1954 r. dokonano ekshumacji, a 30 listopada doczesne szczątki Czcigodnej Matki przewieziono do Troyes i pochowano w ogrodzie klasztornym.

Zdjęcia grobu Matki Założycielki w ogrodzie klasztornym w Troyes:

    

Nie posiadamy żadnej fotografii Matki Założycielki. Jedyne zdjęcie jakie zostało wykonane to fotografia pośmiertna, na podstawie której powstało kilka portretów m. Marii od św. Klary Bouillevaux.

Rozwój zakonu po śmierci Założycielki

Od 1871 r. nasz zakon rozwijał się także poprzez gałąź polską, którą zapoczątkowała Sługa Boża Matka Maria od Krzyża Morawska.  W maju 1870 r. ordynariusz Troyes przekazał papieżowi prośbę Franciszkanek N.S. o błogosławieństwo i pozwolenie na ufundowanie nowego klasztoru na ziemiach polskich. Pismem z dnia 20 maja 1870 r. Pius IX zezwolił na utworzenie powyższej fundacji w Wielkim Księstwie Poznańskim. Po uzyskaniu aprobaty ze strony władz kościelnych dokonano wyboru członkiń nowego konwentu i 28 IV 1871 r. siedmioosobowa grupa sióstr opuściła dom macierzysty, udając się do Poznania. Dotarły tam 4 V 1871 r. i zatrzymały się w pałacu Działyńskich, gdyż dom w Granowie, w którym miały zamieszkać, nie był jeszcze wystarczająco wykończony. Po ponad rocznym pobycie w nowym miejscu, na skutek trudności ze strony właścicieli dworku Granowskiego i dzięki ofiarowanej przez nich kwocie 20 tys. franków na znalezienie nowego miejsca, dnia 24 X 1872 r. konwent Sióstr Franciszkanek N.S., liczący 12 członkiń, opuścił Granowo, przenosząc się do Gniezna. Jednak o dalszych losach zgromadzenia zadecydowały wypadki polityczne związane z Kulturkampfem na terenie Prus, którego celem było zniszczenie katolicyzmu i polskości. W związku z tym 30 V 1873 r. siostry otrzymały dekret Ministra Wyznań Religijnych, Oświaty i Zdrowia skazujący na wygnanie. Franciszkanki N.S. po raz drugi stanęły przed alternatywą powrotu do Francji lub szukania nowego schronienia na terenie innego zaboru. 17 XI 1873r. siostry definitywnie opuściły Wielkie Księstwo Poznańskie i udały się do archidiecezji lwowskiej, która znajdowała się na terenie zaboru austriackiego.

18 XI 1873 r. Franciszkanki przybyły do Lwowa, gdzie już 10 XII 1873 r. abp F. K. Wierzchlejski zainaugurował uroczyste wystawienie Najświętszego Sakramentu. Z tą chwilą siostry rozpoczęły wieczystą adorację we Lwowie, którą kontynuowały do 1946 r. Jeszcze dwukrotnie Franciszkanki Najświętszego Sakramentu zmieniały miejsce swojego zamieszkania we Lwowie, aby ostatecznie wybudować klasztor na ulicy Kurkowej. Kanoniczne erygowanie tego klasztoru dokonane zostało 30 VII 1879 r. i było uwieńczeniem procesu stabilizacji Zgromadzenia na ziemiach polskich. Oprócz klasztoru siostry wybudowały również kościół pw. Najświętszego Serca Jezusa. Kamień węgielny położono w 1877 r., a konsekrowano go w 1889 r. W latach osiemdziesiątych XIX w. zgromadzenie franciszkanek, mając zapewniony byt prawno-materialny oraz wystarczającą liczbę członkiń dojrzało w swych możliwościach do zakładania nowych domów. Okoliczności powiązania Franciszkanek N.S. z archidiecezją lwowską zadecydowały o tym, że pierwsze ich domy powstały na terenie Cesarstwa Austriackiego.

Pierwszą chronologicznie fundacją był klasztor w Mariborze (Marburg). Franciszkanki ze Lwowa przybyły tu w 1893 r., a w następnym roku wraz z uzyskaniem dekretu erekcyjnego rozpoczęły wieczystą adorację. Niestety historia klasztoru mariborskiego była krótka. Likwidacja domu nastąpiła w 1902 r.

Drugi klasztor na terenie Austrii powstał w Wiedniu w 1896 r. Dwa lata później siedmioosobowa grupa sióstr lwowskich zapoczątkowała tam wieczystą adorację. Konwent wiedeński cieszył się pomyślnym rozwojem. Jego misja adoracyjna nie została przerwana nawet podczas minionych wojen światowych.

Z kolei w 1908 r. Franciszkanki N.S. osiedliły się w Pradze czeskiej. Stamtąd siostry przeniosły się w 1921 r. do Gniezna, a niedługo potem do Bydgoszczy.

Dwa lata po założeniu klasztoru w Pradze pojawiła się możliwość założenia nowej fundacji na terenie zaboru austriackiego. Propozycja wyszła od sióstr kapucynek z Kęt w diecezji krakowskiej. Kapucynki zmuszone sytuacją w jakiej się znalazły, prosiły o wcielenie do zakonu Franciszkanek N.S. Akt inkorporacji z 10 II 1910r. dał początek nowemu klasztorowi franciszkanek.

Wyżej omówione fundacje były dziełem klasztoru lwowskiego. Te z kolei dały początek kolejnym fundacjom w Polsce i poza jej granicami, nawet na odległych kontynentach. 

Obecnie mamy 2 klasztory we Francji (Troyes i Castelnaudary), 8 w Polsce (Ząbkowice Śląskie, Kłodzko, Kęty, Słupsk, Bydgoszcz, Elbląg, Pniewy, Hajnówka), 1 w Niemaczech (Bautzen), 1 w Austrii (Wiedeń), 4 w USA (Cleveland, Canton, Hanceville, Tonopah), 2 w Bangladeszu (Mymensingh, Dinajpur), 16 w Indiach (Quillon, Kotagiri, Nagercoil, Vellore, Vishakapatnam,Cherthala, Kakkand, Nedumkunnam, Mahuwa, Mangalore, Eluru, Bellary, Palayamkottai, Nalgonda, Sindhudurg, Tuticorin), 1 w Kazachstanie (Pawłodar).



Strona internetowa klasztoru w Troyes


Akt adoracji zatwierdzony przez Biskupa Troyes (Francja) 8.12.1862r.

Tego aktu adoracji używała Założycielka Sióstr Klarysek od Wieczystej Adoracji:

Adoruję Cię, Jezu, Boże miłości, prawdziwie obecny w Boskiej Eucharystii.
Adoruję Cię, który przyszedłeś do swoich, a swoi Cię nie przyjęli.
Adoruję Cię, którego większość ludzi nie zna i którym pogardza.
Adoruję Cię, którego bezbożni nie przestają znieważać przez swoje świętokradztwa i bluźnierstwa.
Adoruję Cię, dla którego tak wielu chrześcijan żywi tylko obojętność i chłód.
Adoruję Cię, o dobroci nieskończona, która dokonałaś cudów, by nam objawić Twoją miłość.
Adoruję Cię ze wszystkimi aniołami i świętymi, i z tymi wybranymi duszami, które już są „błogosławionymi Ojca Twojego” i które płoną dla Ciebie tak gorącą miłością.
Adoruję Cię, o Jezu, ze wszystkimi Twoimi przyjaciółmi, i z nimi rzucam się do stóp Twych ołtarzy, aby złożyć moje obowiązki, przyjąć pouczenia i prosić o łaski. O, jak dobrze mi być tutaj! Jak słodko jest słyszeć głos mojego Oblubieńca! Na ołtarzu, jak na Kalwarii, Ofiaro Miłości, jeden krzyk wyrywa się z Twojego Serca, a jest to krzyk miłości: „Pragnę! Powiedzcie to swoim dzieciom: pragnę waszej miłości! Przyjdźcie wszyscy, których kocham tak, jak Ojciec mnie umiłował, przyjdźcie ugasić trawiące mnie pragnienie!” Panie Jezu, oto jestem: małe jest moje serce, ale całe należy do Ciebie. Jesteś więźniem tabernakulum, o Panie nad panami, ale to miłość Cię tam więzi! Wychodzisz stamtąd jedynie, aby przyjść do nas, aby się oddać wiernej duszy i sprawić, żeby zakrólowała w niej Twoja Boska miłość. O Królu Miłości! Przyjdź, żyj i króluj we mnie! Nie chcę innego prawa, jak tylko prawa Twojej miłości. Nie, nie chcę już świata, ani tego co jest na świecie. Nie chcę już nawet samej siebie. Miłość, tylko miłość jest moją władczynią na wieki. O Jezu, spraw, aby tak się stało. Rozerwij wszystkie moje kajdany, oddziel mnie od tego, co nie jest Tobą, i niech Twoja miłość, będąc na ziemi moim życiem, stanie się moim spełnieniem w wieczności. Amen.

 

200-lecie Urodzin Założycielki
Matki Marii od św. Klary Bouillevaux
1 czerwiec 1820 - 1 czerwiec 2020

 

 

Kto jest na linii?

Odwiedza nas 4 gości oraz 0 użytkowników.

Informacje

Prezeska Federacji św. Klary - s. M. Serafina Ostrowska

Asystent Federacji św. Klary - o. Juliusz Pyrek OFMCap